Article

‘İyi ki buradayım’

Damla Melisa, ABD’deki değişim yılının ilk günlerini anlatıyor…

Merhaba. Ben Damla Melisa. Michigan’da değişim öğrencisiyim. Buraya geleli 50 gün olmuş. Olmuş diyorum çünkü ilk üç gün bir yıl gibi, son 40 gün bir gün gibi geçti benim için. İlk günlerin çok uzun geçtiğini düşünmemin sebebi de daha önce hiç bu kadar çok duyguyu bir arada hissetmemiş olmam sanırım. Yola çıktığım andan itibaren bir yanda endişeleri olan, panikleyen ben; diğer yanda heyecanlı, mutlu ve merak eden ben vardım. Endişelerim olması sorun değildi fakat paniklediğim zaman bundan başka hiçbir şey düşünemiyordum; dolayısıyla devam etmemi ve buraya kadar gelmemi sağlayan da içimdeki heyecan ve meraktı.

Şu an kaldığım yerde doksan bin kişi yaşıyor. Doğup büyüdüğüm şehirde ise üç milyondan fazla kişi yaşıyordu. Ulaşımda toplu taşımayı kullanmaya, çoğunlukla yürümeye, ulaşmak isteyebileceğim her şeyin yürüyüş mesafesinde olmasına ve etrafımda sürekli yürüyen, konuşan birilerinin olmasına, apartmanlara, ufuk çizgisini görememeye ve tüm bu kalabalığa alışmıştım. Buradaysa gördüğüm tek toplu taşıma aracı okul otobüsü. Ulaşım arabayla sağlanıyor ve etraf çok sakin.

Alıştığım, bildiğim çoğu şeyi, uzun bir süre için okyanusun ötesinde bıraktığımı ve ailemden başka hiç kimseyi bilmediğim bir yere geldiğimi fark etmiş olmanın beni ilk günler endişelendirdiği zamanlar oldu. Bazen bu endişelerimin yerini merak alıyordu fakat sonra tekrar endişelenmeye başlıyordum. Bir iki gün sonra, ne zaman moralim bozulsa bunun yerini yakında mutluluğun alacağını fark etmeye ve canımın sıkıldığı zamanları bile değerlendirmeye, düşündüklerimden bir şeyler öğrenmeye çalışmaya başladım. Bunları fark edince üzüldüğüm ya da endişelendiğim bu zamanların bile eğlenceli olmaya başladığını söyleyebilirim.

Yeni bir okul deneyimi

Ben vardıktan yaklaşık on gün sonra okullar açıldı. Okul ilk hafta çok büyük ve karmaşık gözüküyordu. Artık karmaşık gelmiyor. Türkiye’de olduğunun aksine burada öğrencilerin değil, öğretmenlerin sınıfı var. Dolayısıyla biz her ders ayrı sınıfa gidiyoruz ve bu nedenle her gün aynı dersleri görüyor olsak da sınıfta herkes birbirini tanımıyor. Okulda sosyal aktiviteler çok fazla bu sayede hemen hemen herkes ya bir enstrüman çalıyor ya da bir spor takımında.

Benim devam ettiğim okula geçmiş yıllarda da değişim öğrencileri gelmiş o yüzden buradaki öğrencilere bize geldiği kadar sıradışı gelmediğini düşünüyordum fakat değişim öğrencisi olduğumu ve Türkiye’den geldiğimi söylediğimde bir kısmına ilginç geliyor, sorular soruyorlar ve bu soruları yanıtlamak gerçekten çok mutluluk verici. Tüm düşündüklerimi yazmak çok zor. Henüz geleli kısa bir zaman oldu fakat bu kadar zamanda bile pek çok ülkeden arkadaşlar edindim, şu an yaşadığım yerle ilgili bir çok şey öğrendim ve geldiğim yerle ilgili pek çok şeyi de buradayken fark ettim. Bundan sonra da öğrenmeye devam edeceğim. Şu ana kadar mutlu olduğum, üzüldüğüm, özlediğim, korktuğum, şaşırdığım zamanlara baktığımda hep “İyi ki buradayım!” diyorum. Çok teşekkür ederim!

No comments yet.

Leave a Reply